[ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΕΚΜΥΣΤΗΡΕΥΣΕΙΣ]
ΠΡΩΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
Κάποιο κυριακάτικο απόγευμα στα τέλη Ιουλίου του 1925.
Έλα, κάθησε για λίγο. Προς τί τόση βιασύνη;
Πήγαινα...
Δεν μπορεί να είναι τόσο επείγον. Κάθησε να κουβεντιάσουμε λίγο.
Πώς είναι τα παιδιά;
Με τη γιαγιά τους στο Νταγεκάργια. Μόλις επέστρεψα από κει.
- Και ο Χένρικ; - Είναι στο νησί. Περνά καλά εκεί.
Μόνος του;
Ναι, αλλά θα πάω να τον βρω αύριο.
- Εσύ πώς είσαι, θείε Γιάκομπ; - Ήρθα για μία κηδεία.
Τους υποσχέθηκα να ιερουργήσω εγώ. Οι διακοπές μου τελειώνουν σε μία εβδομάδα.
Περάσαμε με τη Μαρία ένα ευλογημένο καλοκαίρι, για να χρησιμοποιήσω ευσεβές λεξιλόγιο.
Ήρθα χθες από το Ντεγιακάργια και πήγα κατευθείαν στην κομμώτρια.
Ένα μυστικό μου πάθος, στο οποίο ενδίδω πού και πού.
Χθες δείπνησα με τους Χάσσεροτς.
Παλιούς φίλους. Δικούς μου φίλους.
Ο Χένρικ δεν ήθελε να αφήσει την εξοχή, παρόλο που τον προσκάλεσαν.
Προφανώς, επειδή είναι δικοί μου φίλοι.
Συγχώρα με, θείε Γιάκομπ.
Φταίει που μου συμβαίνουν πολλά.
Συγχώρεσέ με, δεν συνηθίζω να κλαίω, αλλά...
Μου συμβαίνουν διάφορα.
Αν υπάρχει κάτι που σε απασχολεί...
Όχι, όχι. Καλύτερα να πάω στο σπίτι.
Ο Χένρικ θα τηλεφωνήσει στις 4:00.
Όταν δεν με βρίσκει, ανησυχεί.
Γιατί δεν έρχεσαι για καφέ και σάντουϊτς;
Θα μου άρεσε. Το προτιμώ από το να φάω μόνος.
Έχεις χρόνο, θείε Γιάκομπ;
Η νεκρώσιμη ακολουθία είναι στις 5:30. Εκτός αυτής...
Μετά;
Όλο μου το απόγευμα στη διάθεσή σου.
Ίσως είναι ανοησία εκ μέρους μου. Δεν ξέρω...
Άννα, εγώ σε βάφτισα και είμαι ο πνευματικός σου πατέρας.
Μπορείς να μου λες ό,τι θέλεις, ή ό,τι θεωρείς ότι πρέπει.
Είμαι άπιστη.
Απατώ τον Χένρικ.
Βλέπω έναν άλλον άντρα.
Αισθάνομαι τρομερό άγχος.
Δεν εννοώ τύψεις ή κάτι τέτοιο. Θα ήταν ανοησία.
Απλώς άγχος.
Δεν ξέρω πια τι να κάνω.
Ένας άλλος άντρας.
Πολύ νεώτερος.
Σπουδαστής Θεολογίας.
Θα έπρεπε να διακόψω. Για το δικό του καλό, τουλάχιστον.
Αλλά δεν μπορώ.
Τον αγαπώ.
Εδώ και πάνω από χρόνο.
Περισσότερο από έναν χρόνο.
Τον γνωρίζεις, θείε Γιάκομπ.
Ο Τόμας είναι.
Ήταν τόσο αθώο, μα και τόσο επικίνδυνο.
Ζήτησα από τον Τόμας να μας επισκεφτεί το καλοκαίρι.
Ξέρεις, στο Βάρομς, στο εξοχικό των γονιών μου.
Τον κάλεσα να έρθει στα μέσα του καλοκαιριού.
Ο Χένρικ και η φίλη μου η Γιέρτρουντ θα ήταν κι αυτοί εκεί.
Ο Χένρικ όμως δεν μπόρεσε να έρθει,
έπρεπε να παραστεί σε κάποια Σύνοδο.
Σκέφτηκα να το ματαιώσω,
αλλά ο Χένρικ είπε ότι ο Τόμας θα ερχόταν έτσι κι αλλιώς.
Κάναμε μάλιστα σχέδια να ζευγαρώσουμε την Γιέρτρουντ με τον Τόμας.
Θα γινόταν καλή σύζυγος ιερέα.
Τελικά, ο Τόμας ήρθε.
Τα απογεύματα,
παίζαμε πιάνο και τραγουδούσαμε.
Η Γιέρτρουντ έχει ωραία φωνή
και ο Τόμας ξέρει από μουσική.
Οι τρεις μας ήμασταν συνέχεια μαζί.
Ο Τόμας, η Γιέρτρουντ κι εγώ.
Κάποιες φορές τους άφηνα μόνους.
Δεν με ενοχλούσε που ήταν μαζί.
Στην πραγματικότητα, τους ήθελα μαζί.
Εγώ, με δικούς μου ανθρώπους γύρω μου.
Ένοιωθα πως μπορούσα να πετάξω.
Μια από τις τελευταίες μέρες του Τόμας στο Βάρομς,
κατέβηκα από το υπνοδωμάτιό μου για να στρώσω το τραπέζι.
Μου είπε ξαφνικά,
''Σ' αγαπώ...''
Ότι του άρεζα.
Ότι με θαύμαζε...
Μου είπε πως με αγαπούσε
τα τελευταία δύο χρόνια.
Ότι δεν ήξερε τι θα απογίνει,
αν με έχανε.
Αν θέλεις να εξομολογηθείς, κάνε το, Άννα.
Αν είσαι θλιμμένη, αν έχεις προβλήματα,
αν δεν ξέρεις τι πρέπει να κάνεις, η εξομολόγηση θα σε βοηθούσε
εναποθέτοντας τις λύπες σου στην καρδιά του Θεού.
Δεν ξέρω τίποτα για την καρδιά του Θεού, θείε Γιάκομπ.
Δεν χρειάζεται να ξέρεις.
Η χάρις περιέχεται στο μυστήριο.
Και ίσως απαλύνει τον πόνο σου.
Δεν νομίζω πως μπορώ να το κάνω.
Όπως επιθυμείς.
Θα τα πούμε στις 8:00.
Αρκετά.
Θα πάρεις, Τόμας;
Μόνο για να μάθω πώς νοιώθει.
Όχι για να του πω για εκμυστηρεύσεις,
ή να τον πιέσω, ώστε να πρέπει να με παρηγορήσει.
Δεν θα τον βρω, το ξέρω.
Σίγουρα θα είναι στον Βοτανικό Κήπο.
Θα σεργιανίζει ανάμεσα στις λιμνούλες με τα νούφαρα,
με το άρωμα των κινέζικων ρόδων.
Ή μπορεί να κάθεται κάτω από τις φτελιές,
διαβάζονται κάποιο βιβλίο για τις εξετάσεις του.
Είθε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, του οποίου το σώμα και αίμα
ελάβετε, να σας χαρίσει ζωήν αιώνιον. Αμήν
Πορευθείτε εν ειρήνη.
Το σώμα του Χριστού...
Πολλοί νομίζουν ότι ο Λούθηρος κατήργησε την εξομολόγηση.
Αλλά δεν είναι έτσι.
Αντιθέτως, την αναφέρει ως ''προσωπική εκμυστήρευση".
Δεν καταλάβαινε όμως πολλά για τα ανθρώπινα πλάσματα,
αυτός ο θαυμαστός μεταρρυθμιστής.
Πρόσωπο με πρόσωπο, στο φως της ημέρας, είναι δύσκολο.
Είναι πιο εύκολο στο μαγευτικό, μισοφωτισμένο εξομολογητήριο.
Με το μουρμουρητό και το άρωμα του λιβανιού.
Θα ήθελα να εξομολογηθώ, αλλά συγκρατώ τον εαυτό μου.
Να καθήσουμε κάπου πιο βολικά;
Ας πάμε στη Βιβλιοθήκη.
Θα καθήσεις στη θέση του Χένρικ και θα καπνίσεις ένα πούρο.
- Ο Χένρικ σπανίως καπνίζει πούρο. - Αλήθεια;
Ο πατέρας ήταν δεινός καπνιστής πούρων.
Ναι, ο Γιούχαν λάτρευε τα πούρα.
Τα καλά πούρα και οι καλοί κινητήρες υπήρξαν το πάθος του.
Μου άρεζε να κάθομαι στην αγκαλιά του όσο εκείνος κάπνιζε.
Ορίστε.
Ευχαριστώ, αν και δεν είμαι φανατικός καπνιστής πούρων.
- Αυτό όμως είναι καλό. - Ευχαριστώ, καλή μου.
Πολύ καλό.
Έγινε ως εξής, για να ξέρεις.
Βρεθήκαμε με τον Τόμας μόνοι στο δωμάτιό του.
Ήταν μια παγερή μέρα του Γενάρη. Πήρε να νυχτώνει.
Του είπα πως έπρεπε να επιστρέψω στη Στοκχόλμη
και πως θα περνούσε λίγος καιρός μέχρι να ξαναβρεθούμε.
Είχα ήδη φορέσει το πανοφώρι μου και ήμουν έτοιμη να φύγω.
Εκείνη τη στιγμή πήρα την απόφασή μου.
Στεκόταν εκεί, κουνούσε το κεφάλι του και μου έλεγε:
"Όχι, όχι, όχι.''
"Όχι αυτό..."
Αλλά...
Δεν είχα πια επιλογή.
Πήρα το χέρι του και τον τράβηξα κοντά μου.
Έπεσε κάτω στα γόνατά του.
Είχα το κεφάλι του ανάμεσα στα χέρια μου
και το πρόσωπό του πάνω στο στήθος μου.
Αναλογίστηκα τις τύψεις.
Αλλά δεν ένοιωσα καμμία.
Και σκέφτηκα την αμαρτία, αλλά ήταν απλώς μία λέξη.
Είχα υψώσει ένα τείχος απαγορεύσεων ανάμεσά μας.
Αλλά ήμουν έτοιμη να το γκρεμίσω με την πρώτη ευκαιρία.
Νομίζω πως θα μπορούσα...
Ναι, σίγουρα...
Όχι...
Αυτό δεν είναι σωστό.
Κι έπειτα υπάρχουν και τα παιδιά.
Είμαι καλύτερη τώρα μαζί τους,
πιο υπομονετική.
Και πιο καλοσυνάτη απέναντι στον Χένρικ.
Του δείχνω μεγαλύτερη στοργή και φροντίδα
και είναι πιο χαρούμενος και λιγότερο ευερέθιστος.
Όλα έγιναν καλύτερα, όταν αφέθηκα να αγαπήσω τον Τόμας.
Θέλω να σε ρωτήσω κάτι.
Αν είναι όλα τόσο θαυμάσια, όπως τα περιγράφεις,
τότε, γιατί κλαις;
Με έπιασες να ψεύδομαι, θείε Γιάκομπ.
Περάσαμε το απόγευμα με τον Τόμας σε ένα ξενοδοχείο.
Είχα να τον δω πάνω απο μήνα. Έξι εβδομάδες, νομίζω.
Και ενώ κουβεντιάζαμε τόσο όμορφα,
ένοιωσα...
Νομίζω πως μπορώ να μαντέψω τι ένοιωσες.
Είμαι σίγουρη πως δεν μπορείς.
Για να μιλήσω με ειλικρίνεια, ένοιωσα φόβο.
Και άρχισες να κλαις.
Άκουσα τον εαυτό μου να σου εξιστορεί τα πάντα
και άρχισαν να κυλούν τα δάκρυα.
Και θα μπορούσε...
Θα μπορούσε να είναι για ο,τιδήποτε.
Πάντα υπάρχει κάτι που μας φέρνει δάκρυα.
Κοίταζα τα τεράστια χέρια σου, θείε Γιάκομπ
και σκεφτόμουν
πως αν ο Θεός είχε χέρια,
που δεν το νομίζω,
αλλά αν ο Θεός είχε χέρια, θα ήταν σαν τα δικά σου.
Και μετά σκέφτηκα τον ψαλμό:
''Κύριε, την έσχατή μου ώρα,''
''πάρε το χέρι μου στο δικό σου.''
''Οδήγησέ με.''
Από όσα μου είπες καταλαβαίνω
ότι θέλησες να επικοινωνήσεις μαζί μου.
- Αν και νόμιζες πως δεν μπορούσες. - Έτσι δεν συμβαίνει πάντα;
Μία τεράστια ευτυχία...
Ευτυχία τόσο έντονη, που δεν μπορείς να την συλλάβεις,
την ίδια στιγμή φέρνει μαζί της έναν κόσμο σκότους,
βάσανα και τρόμο.
Φαντάζομαι πως θα έπρεπε να βιώσω
τη θλίψη που κρύβεται πίσω από τη χαρά.
Αν δεν ήταν ο Θεός που μου έδωσε τον Τόμας,
τότε βρίσκομαι πολύ μακρυά από τον Θεό. Και αυτό είναι καλό.
Ξέρω πως με θεωρείς βαθιά βλάσφημη.
Δεν αποφασίζεις εσύ το τι νομίζω.
Θυμάμαι τα μαθήματα στο Κατηχητικό.
Θυμάμαι ότι ήσουν η πιο ευφυής.
Κατά τις συζητήσεις μας, εσύ έκανες τις εύστοχες ερωτήσεις.
Και ήσουν πολύ φιλική με τους συμμαθητές σου.
Ήξερα πως προερχόσουν από μια οικογένεια όπου σε αγαπούσαν.
Αναρωτιόμουνα τι είδους ζωή
τάχα να σε περίμενε.
Γιατί μου τα είπες όλα αυτά;
Αν τολμήσω να σκεφτώ,
αν τολμήσω να το σκεφτώ έστω και για λίγο,
ανακαλύπτω πως ζούμε απειλούμενοι.
Αισθάνομαι τελείως αβοήθητη.
Τα παιδιά, ο Χένρικ, ο Τόμας κι εγώ,
οδηγούμαστε όλο και πιο κοντά στην καταστροφή.
Στην καταστροφή της ζωής μας, έτσι δεν είναι;
Στην καταστροφή της ζωή μας.
Υπάρχει διέξοδος;
Και η άλλη ερώτηση, που με τρομάζει περισσότερο:
Θέλω αλήθεια να βρω τη διέξοδο;
Έπειτα σκέφτομαι τα παιδιά.
Αυτό με πληγώνει τόσο πολύ, που αποδιώχνω τη σκέψη τους.
Η σκέψη τους μού είναι αβάσταχτη.
Να εγκαταλείψω τα παιδιά; Όχι, δεν μπορώ.
Αυτό ζω, θείε Γιάκομπ.
Δεν το έχω πει πουθενά.
Δεν ξέρω τι περιμένω.
Ίσως μπορούσες να μου δώσεις μια καλή συμβουλή.
Μία λύση. Ή συγχώρεση στα αμαρτήματά μου.
Ή έστω προσωρινή ανακούφιση.
Αν περιμένεις απάντηση από εμένα, δεν έχω καμμία.
Αν θέλεις την συμπόνοια μου, μου είναι δύσκολο να την εκφράσω.
Δύστυχη Άννα.
Αν ζητάς συγχώρεση,
δεν θα σου τη δώσω, επειδή δεν δείχνεις μετανοιωμένη.
Αλλά,
αν επιμένεις να θέλεις την συμβουλή μου,
θα σου πω μερικά πράγματα, αρκεί να με ακούσεις σοβαρά.
Καταλαβαίνω.
Ό,τι σου πω θα σε φέρει σε σύγκρουση με τον εαυτό σου.
Ίσως νοιώσω ευγνώμων γι' αυτό.
Αμφιβάλλω.
Κατ' αρχάς,
θα πρέπει να διακόψεις δραστικά κάθε επαφή
με τον φίλο σου.
Ακόμη και αν σου προσφέρει μεγάλη συναισθηματική ικανοποίηση,
θα πρέπει να βάλεις τέλος στη σχέση.
Ο Τόμας έχει διαπράξει μεγάλο παράπτωμα. Θα τον ακολουθεί σ' όλη του τη ζωή.
Αν αυτό αποκαλυφθεί, το μέλλον του ώς ιερέα
θα τεθεί σε κίνδυνο, μην σου πω ότι θα καταστεί οριστικά αδύνατο.
Λες ότι τον αγαπάς και σε πιστεύω.
Να είναι κάποιος αποδέκτης της δικής σου αγάπης
είναι σπάνιο δώρο. Γι' αυτό και δεν σου λέω να πάψεις να τον αγαπάς.
Αυτό που σου λέω είναι
να κόψεις κάθε επαφή μαζί του,
οριστικά.
Με αυτόν τον τρόπο θα δείξεις την αγάπη σου.
Θα πρέπει επίσης να πεις τα πάντα
στον σύζυγό σου.
- Δεν μπορώ να το κάνω αυτό. - Πρέπει.
- Ο,τιδήποτε άλλο εκτός απο αυτό. - Πρέπει να το κάνεις.
Δεν μπορώ. Ποιά η σκοπιμότητα σ' αυτό;
Η αλήθεια. Είσαι παγιδευμένη σε έναν ιστό από ψεύδη.
Όσο περισσότερο ζεις εντός του, τόσο πιο δυστυχισμένη θα είναι η ζωή σου.
Ξέρω πως ο Χένρικ δεν θα μπορέσει να αντιμετωπίσει την αλήθεια.
Καλύτερα να χαθώ από προσώπου γης.
Ο Χένρικ με δυσκολία αντιμετωπίζει την καθημερινότητα.
Είναι αδύναμος, υποφέρει από άγχος και δουλεύει εξοντωτικά.
Η αλήθεια θα τον διαλύσει.
Ο γάμος μας είναι νεκρός από πνευματική και φυσική άποψη.
Αλλά η συντροφικότητα μάς κρατά μαζί.
Εδώ και 12 χρόνια, αυτή και τα παιδιά μάς κρατούν ενωμένους.
Αν του πω την αλήθεια τώρα, θα γίνει η ζωή μας κόλαση.
Όχι, θείε Γιάκομπ. Όχι!
Πρέπει να πεις την αλήθεια, Άννα.
Δεν βλέπεις πως κρύβοντάς την φέρεσαι εγωϊστικά;
Είναι πιθανό, ο Χένρικ γνωρίζοντας την αλήθεια,
να προσπαθήσει να βελτιώσει τη ζωή του.
Αυτό θα βελτιώσει τη ζωή του; Λυπάμαι, θείε Γιάκομπ,
αλλά ο Χένρικ δεν είναι τέτοιου είδους άνθρωπος.
Στις δύσκολες καταστάσεις, το βάζει στα πόδια.
Όταν ο ελέγχος τού ξεφεύγει, εξαγριώνεται ή πέφτει άρρωστος.
Θα καταρρακωθεί.
Αυτή είναι η αλήθεια.
Ίσως
εσύ και η οικογένειά σου να πρέπει να δοκιμαστείτε.
Αν διαλέξετε την αλήθεια, θα σας κάνει πιο δυνατούς.
Ναι, βέβαια. ''Η οδός της αληθείας σε ενδυναμώνει.''
Διαλέγοντας την αλήθεια, λύνεις
τα άλυτα προβλήματα.
Πρέπει να πηγαίνω, Άννα.
Κατανοώ την απόσταση που μας χωρίζει
και δεν σου ζητώ να σκέφτεσαι με τον δικό μου τρόπο.
Σου είπα την άποψή μου μόνο.
Μην μου θυμώνεις, θείε Γιάκομπ.
Άναψε τα φώτα να δω το πρόσωπό σου.
Κοίταξέ με στα μάτια.
Ναι, είσαι θυμωμένη.
Όχι.
Είσαι θυμωμένη και απογοητευμένη. Τί περίμενες όμως;
Δεν ξέρω.
Ήθελα...
Άννα, στη ζωή μας παίζουμε διάφορους ρόλους.
Κάποιοι είναι ευχάριστοι.
Άλλους, επειδή είναι ό,τι απαιτούν οι άλλοι από μας.
Πολλούς, επειδή έτσι προστατεύουμε τους εαυτούς μας.
Και με τον καιρό, χάνουμε αυτό που δεν είναι πραγματικά ρόλος.
Όσο υποκρίνομαι, τόσο απομακρύνομαι από τον εαυτό μου.
Έτσι μπορώ τώρα να πω
ότι αυτήν ακριβώς τη στιγμή
είμαι ο πραγματικός μου εαυτός.
Ζώντας με τον Χένρικ εμπλέκομαι όλο και πιο πολύ
σε αυτό που είπες: υποδύομαι έναν ρόλο.
Όταν είμαι με τον Τόμας,
ξέρω πως μπορώ να είμαι γνήσια.
Δεν είναι έτσι, Άννα. Δεν είναι έτσι.
Θυμάμαι τι μου είπες όταν έλαβες το χρίσμα.
Προσεύχομαι στον Θεό να καταφέρω να γίνω χρήσιμη, είπες.
- Ήσουν πολύ δυνατή. - Ναι, το ξέρω.
Παιδιάστικη αφέλεια. Ήμουν παιδί τότε.
- Η προσευχή σου εισακούσθηκε. - Όχι.
Πάντα παίρνουμε αυτό που ζητούμε από τον Θεό,
αλλά όχι πάντα με τον τρόπο που περιμένουμε.
Νομίζεις ότι ο Θεός δεν ενδιαφέρεται για τα βάσανά σου;
Όχι.
Έπαψες να πιστεύεις;
Εσύ πιστεύεις στον Θεό, θείε Γιάκομπ;
Σε έναν επουράνιο Πατέρα; Σε έναν Θεό της αγάπης;
Έναν Θεό με χέρια
και καρδιά και άγρυπνη ματιά;
Μην λες τη λέξη ''Θεός''. Πες ''Ιερότητα''.
Σε κάθε άτομο ενυπάρχει η ιερότητα του Ανθρώπου.
Όλα τα άλλα είναι εξωτερικά γνωρίσματα,
μάσκες, σημάδια, ατέλειες.
Κανείς δεν μπορεί να μετρήσει ή να συλλάβει
την ιερότητα του Ανθρώπου.
Από την άλλη είναι αυτό από το οποίο μπορείς να κρατηθείς,
κάτι πολύ στέρεο, μέχρι τον θάνατο.
Το τι συμβαίνει μετά, αποτελεί μυστήριο.
Μόνον οι ποιητές, οι μουσικοί και οι άγιοι
μάς έχουν προσφέρει καθρέφτες για να ρίξουμε μια κλεφτή ματιά
στο ακατάληπτο.
Εκείνοι είδαν,
γνώρισαν, κατανόησαν.
Όχι το όλον, αλλά ψήγματα.
Αισθάνομαι δέος σκεπτόμενος την ιερότητα του Ανθρώπου
και τη μυστηριώδη απεραντοσύνη που μας περιβάλλει.
Άκουσε, Άννα.
Αυτό που σου λέω δεν είναι απλή μεταφορά, αλλά η αλήθεια.
Η αλήθεια αποτελεί τον πυρήνα της ιερότητας του Ανθρώπου.
Τίποτα δεν μπορεί να εναντιωθεί στην αλήθεια,
χωρίς να γεννήσει ανωμαλία, χωρίς να προκαλέσει βλάβη.
Όχι, θείε Γιάκομπ.
Ποτέ δεν θα μπορέσω να ξεστομίσω αυτό που αποκαλούν ''αλήθεια''.
Ποτέ. Είμαι σίγουρη.
ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
Ένα απόγευμα στα μέσα του Αυγούστου.
Λίγες εβδομάδες μετά την πρώτη συζήτηση.
Έχουμε ηλιόλουστη μέρα.
Να σε βοηθήσω να την κουβαλήσουμε μαζί;
Θα πάω στην αποβάθρα να κολυμπήσω.
Θα έρθω και γω, μην τυχόν και πνιγείς.
Είναι ζεστό!
Είναι πολύ ζεστό!
Φανταστικό!
Να πίναμε λίγο τσάι;
Χένρικ... Πάμε να πιούμε τσάι...
Πέρασαν πέντε βδομάδες.
Μου έλειψες.
Και τα παιδιά το ίδιο,
αλλά περισσότερο εσύ.
Δεν παραπονιέμαι.
Θα ήταν αχαριστία να παραπονιέμαι, όταν όλα πάνε τόσο καλά.
Και δεν ένοιωσα στιγμή μόνος, δεν έχω παράπονο.
Μου έγραψες
μερικά τρυφερά γράμματα που τα διάβαζα τα απογεύματα.
Και τέλος, είσαι εδώ.
Μαζί μου.
Το καλύτερο είναι που θα μείνουμε μόνοι λίγες μέρες,
πριν επιστρέψουν τα παιδιά.
Δεν θέλω απόψε.
Όχι, Χένρικ. Όχι!
Τί σου συμβαίνει;
Τίποτα. Θέλω απλώς να με αφήσεις ήσυχη για λίγο.
Δεν έμεινες μόνη αρκετά;
Θέλω λίγο χρόνο για να προσαρμοστώ.
Μην είσαι απαιτητικός.
Βαριά κουβέντα. Δεν απαίτησα ποτέ τίποτα.
Δεν θέλω, είπα!
Έκανα κάτι λάθος, Άννα;
Όχι.
Συγχώρεσέ με, αν φέρθηκα ανόητα.
Απάντησέ μου, σε παρακαλώ. Σε ικετεύω.
Δεν μπορείς να μου φέρεσαι έτσι!
Με ακούς;
Εδώ, για να μπορούμε να βλέπουμε τα πρόσωπά μας.
Συγχώρεσέ με, Άννα.
Φέρθηκα σαν παιδί. Επειδή φοβήθηκα.
Χένρικ, πρέπει να με ακούσεις.
Θα σου πω κάτι που θα σε πληγώσει πολύ.
Τώρα ανησυχώ.
Η αλήθεια είναι ότι...
Βρίσκομαι με κάποιον άλλον άντρα εδώ και καιρό.
Μην συνεχίζεις.
Και τον αγαπώ.
Τον αγαπάς.
Τον αγαπώ περισσότερο από κάθε άλλον.
Κοντά του αισθάνομαι σε αρμονία
με τις αισθήσεις μου, με την καρδιά μου.
- Την αλήθεια, Άννα... - Αυτή είναι η αλήθεια, Χένρικ.
Ήμουν με τον Τόμας πριν. Από εκεί ήρθα.
- Είπες Τόμας; - Δεν μπορώ να συνεχίσω έτσι.
- Δεν μπορώ. - Ποιός Τόμας;
Τον ξέρεις.
Ο Τόμας Έγκερμαν;
Ναι, ο Τόμας Έγκερμαν.
Μα, αυτός είναι φοιτητής...
Θεολογίας στην Ουψάλα.
Θα αποφοιτήσει σε δύο, δυόμισι χρόνια.
Λυπάμαι, Χένρικ.
Λυπάμαι.
Δεν έχω κάτι άλλο να σου πω.
Όταν σκέφτομαι το μέλλον...
Θυμώνω. Δεν ξέρω γιατί,
- αλλά έτσι νοιώθω. - Προσπαθώ να παραμείνω ήρεμος.
Δεν θέλω να σε πληγώνω, Χένρικ.
Τί είναι αυτό που θέλεις περισσότερο;
Να μείνω κοντά σου,
να φροντίζω το σπίτι και τα παιδιά μας.
Ο,τιδήποτε άλλο είναι σκέτη τρέλλα,
τελείως αδιανόητο.
Δώσε μου όμως κάποια ελευθερία κινήσεων.
Επίτρεψέ μου να είμαι με τον Τόμας για λίγο.
Για λίγο; Τί εννοείς;
Δεν ξέρω. Εσύ με ρώτησες και προσπαθώ να σου απαντήσω.
Θα πρέπει να βρω και γω κάποια ''συντροφιά'',
όσο κρατήσει αυτό το ακαθόριστο διάστημα;
Εάν το θελήσεις...
Αν αντίθετα με πιέσεις, θα εγκαταλείψω τα πάντα...
Τα παιδιά, το νοικοκυριό, τα πάντα.
Θα εξαφανιστώ διακριτικά.
- Μην ανησυχείς. - Τα παιδιά;
Ναι, τα παιδιά, Χένρικ.
Ίσως θα είναι καλύτερα γι' αυτά να μην είμαι εδώ.
Έτσι δεν θα έχουν προβλήματα.
Τα κρατούσαμε πάντοτε μακρυά από προβλήματα, σωστά;
Δύστυχη Άννα...
Καημένη Άννα, τί πήγες κι έκανες...
Παρακαλούσα τον Θεό να αρρωστήσω, να με πάνε στο νοσοκομείο.
Μόνο και μόνο για να γλυτώσω όλη αυτήν την ενοχή...
Σκέφτεσαι πως υπάρχει νόημα σ' αυτό που μας συμβαίνει
και μας προκαλεί τόσο πόνο;
Θέλω να σου πω αυτό που σου έχω πει άπειρες φορές.
Εσύ είσαι ο καλύτερός μου φίλος, ασχέτως του τι συνέβη.
Είσαι ο μόνος με τον οποίο μπορώ πάντα να συζητώ
και μου είναι οδυνηρό να πρέπει να κρύβομαι από σένα
και να υποκρίνομαι.
- Καταλαβαίνεις; - Όχι.
Είχα σκεφτεί να σου πω ακόμη πιο πολλά.
Σκεφτόμουν πως εμείς πια δεν...
Καταλαβαίνω.
Έβλεπα όμως τον φόρτο της δουλειάς σου,
τις υποχρεώσεις σου απέναντι σε τόσους ανθρώπους.
Μετά, σκέφτηκα ότι θα μπορούσες να αντιμετωπίσεις την αλήθεια.
Θα ήταν σκληρό.
Ναι...
Θα ήταν σκληρό να σε αναμείξω σε κάτι
που όφειλα να λύσω μόνη μου.
Κάποιες φορές σκέφτηκα ''να η κατάλληλη στιγμή''.
"Τώρα θα του τα πω όλα, ασχέτως κόστους".
Άλλα τότε έβλεπα πόσο αγχωμένος
και εξαντλημένος ήσουν.
Όσο περνούσε ο καιρός,
τόσο μου ήταν δυσκολότερο.
Ξέρει κανείς άλλος γι' αυτό;
Όχι.
Ούτε η μητέρα σου;
Όχι. Πώς σου πέρασε από το μυαλό ότι θα μπορούσα να της το πω;
Σε καμμία περίπτωση.
Κανείς άλλος;
Όχι.
Είσαι σίγουρη;
Το ξέρει η Μάρτα.
Η Μάρτα...
Θα σου το έλεγα, αλλά δεν ήθελα να σε πληγώσω.
Καλύτερα να ξέρω.
Ήθελα να βρεθώ με τον Τόμας.
Ήθελα να είμαστε μόνοι οι δυο μας για λίγες μέρες.
Ο Τόμας είχε πιο πολλούς ενδοιασμούς από μένα. Ήθελε και δεν ήθελε.
Είχε τρομοκρατηθεί. Έλεγε πως θα ήταν λάθος μας.
Του είπα πως λάθος θα ήταν να μην το χειριστούμε με μαεστρία.
Έγραψα λοιπόν στη Μάρτα,
που περνούσε λίγες μέρες κοντά στη θεία της, στη Νορβηγία.
Της εξήγησα την κατάσταση.
Μου απάντησε πως θα μπορούσαμε να περάσουμε εκεί...
- ...λίγες μέρες απομονωμένοι. - Κατάλαβα.
Βλέπω πως προσπαθείς να με καταλάβεις.
Σ' ευχαριστώ.
Μίλησες σε κανέναν άλλο;
Ναι.
Δηλαδή;
Στον θείο μου Γιάκομπ.
Άρα, το ξέρει κι αυτός.
Είναι φίλος μας, έμπιστος φίλος.
Αυτός με βάφτισε.
- Είναι ο προϊστάμενος μου. - 'Εχει σημασία;
Όχι, μάλλον όχι.
Σε συμπαθεί, το ξέρω. Το ξέρεις και συ.
Συναντηθήκαμε τυχαία.
Καθήσαμε σε ένα παγκάκι στα κοιμητήρια και μιλήσαμε.
Με ρώτησε αν κάτι με απασχολεί και του το εκμυστηρεύθηκα.
Τί σου είπε;
Με συμβούλεψε να σου το πω, ότι δεν υπήρχε άλλη επιλογή.
Μου είπε να πάψω να βλέπω τον Τόμας.
Ότι δεν είχα εναλλακτική και ότι ήταν καθήκον μου.
Ότι θα ήταν αμάρτημα να μην σου το πω.
Ήταν πολύ αυστηρός.
Ή έτσι σου φάνηκε.
Περίμενες κάτι διαφορετικό;
Δεν ξέρω.
Του το εξομολογήθηκα χωρίς ελπίδα ή προσδοκία.
Φανταζόμουν τι θα μου έλεγε,
αλλά φοβόμουν.
Φοβόσουν;
Ναι, φοβόμουν.
Του είπα ότι η αποκάλυψη της αλήθειας θα ήταν καταστροφική
για όλους μας.
Μου απάντησε
ότι θα ήταν λάθος μου να σε υποτιμήσω, Χένρικ.
Και τώρα πια βλέπω
ότι ο θείος Γιάκομπ είχε δίκιο.
Σ' ευχαριστώ, Χένρικ.
Με βοήθησες.
Αληθεύει ότι θα έρθει η αδελφή-Σοφία να βοηθήσει;
Γιατί όχι; Είναι εξαιρετική.
Μα, υποφέρει από αθριτικά και είναι πάντα κουρασμένη.
Πώς την διάλεξαν;
- Εγώ το καταλαβαίνω. - Εγώ όμως όχι.
Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι να τρώμε σε λερωμένο τραπεζομάντηλο.
- Αυτό όχι. - Λερωμένο τραπεζομάντηλο;
Ναι, είναι λεκιασμένο.
Είναι λεκασμένο πάνω από βδομάδα.
Δέκα μέρες, τουλάχιστον.
Αδύνατον να μην το είδες.
Συνήθως προσέχεις τους λεκέδες.
Πού είναι; Πες μου πού.
Εδώ...
Εδώ και...
...εδώ.
Δεν ξέρω πού το πας, Χέρνικ.
Δεν υπαινίσσομαι τίποτα.
Όχι για το άτομό σου, αν αυτό κατάλαβες.
Αύριο θα φας σε καθαρό. Το θέμα έληξε.
Λυπάμαι που σε ενόχλησαν οι λεκέδες,
αλλά είμαστε στην εξοχή και δεν έχουμε καλεσμένους.
Δεν μου φαίνεται τόσο απλό.
Πες μου, λοιπόν, πώς σου φαίνεται.
Είναι ολοφάνερο, Άννα.
Παραμελείς το σπίτι σου.
Τί είπες;
Παραμελείς το σπίτι σου.
Χνούδια κάτω από το κρεββάτι, βρώμικα τραπεζομάντηλα,
μαραμένα φυτά.
Έξι μήνες έλειπα. Και τα φυτά...
Γιατί έλειψες έξι μήνες;
Απάντησέ μου με ειλικρίνεια.
Την άληθεια, Άννα.
Δεν καταλαβαίνω. 'Ετσι είχαμε κανονίσει.
Δεν ήθελες να έρθεις στο εξοχικό της μαμάς.
Προτίμησες να μείνεις εδώ κοντά στη θάλασσα.
Έσύ ο ίδιο πρότεινες
να φύγουμε εγώ και τα παιδιά
και να ξαναβρεθούμε στις αρχές Αυγούστου. Θυμάσαι;
Θυμάμαι και πόσο πρόθυμα δέχτηκες την πρότασή μου.
Το έκανα για να μην δυσκολέψω τα πράγματα.
Το έκανες για να συναντιέσαι με τον εραστή σου.
Όλα εκείνα τα πάνε-έλα στην Ουψάλα ήταν ύποπτα.
Τώρα το καταλαβαίνω.
Τρεις φορές πήγα στην Ουψάλα με τη μητέρα,
για να την βοηθήσω σε δουλειές της.
Τέσσερις, Άννα. Τέσσερις.
Τέσσερις, σωστά.
Κατά τις οποίες είχες την ευκαιρία
να συναντήσεις τον εραστή σου.
Απάντησέ μου, Άννα. Έντιμα!
Σε εκλιπαρώ.
Τί θέλεις να μάθεις;
- Σου τα είπα όλα. - Θέλω λεπτομέρειες.
Λεπτομέρειες; Τί εννοείς;
Αυτό που άκουσες.
Μου οφείλεις μια λεπτομερή αναφορά
της ερωτικής σου σχέσης με το άτομο αυτό.
Κι αν αρνηθώ;
Έχω τρόπους να σε εξαναγκάσω. Δεν το έχεις σκεφτεί;
- Θα μου στερήσεις τα παιδιά. - Καλύτερα και για τους δυο μας,
να είσαι όσο ειλικρινής γίνεται.
Απάντησέ μου με ειλικρίνεια.
Εγώ με ηρεμία θα αξιολογήσω τις απαντήσεις σου,
ίσως και με τη βοήθεια κάποιου δικηγόρου,
και θα προχωρήσω στο επόμενο βήμα.
- Με κατάλαβες; - Ναι.
Έχεις κάτι να πεις;
Αναρωτιέμαι
πού πήγαν το έλεος και η κατανόησή σου.
Αυτά που μου έδειξες την Κυριακή, πού πήγαν;
Η κατανόησή μου δεν είναι αμετάβλητη.
Είχα παραλύσει ακούγοντάς σε τότε, τώρα όμως κατανοώ το καθήκον μου.
Το καθήκον σου;
Ναι, απέναντι στα παιδιά.
Πρέπει να σκεφτώ το καλό τους πάνω απ' όλα.
Χένρικ, σε παρακαλώ...
Τη στιγμή που εσύ, χωρις δισταγμό,
έβαλες πάνω απ' όλα την ευχαρίστησή σου.
Έβαλες σε κίνδυνο την οικογένειά σου.
Πρέπει να αναλάβω την ευθύνη.
Δεν ανέχομαι σπασμένα γυαλιά, βρώμικα τραπεζομάντηλα,
μαραμένα φυτά και σκισμένες κουρτίνες.
Δεν ανέχομαι την αναστάτωση που η αισχρή συμπεριφορά σου προκαλεί.
Χένρικ, δεν μπορείς να...
Τί δεν μπορώ; Θα κάνω ό,τι πρέπει!
Θα κάνω ό,τι επιτάσσει το καθήκον!
Αν το θεωρείς λιγότερο δυσάρεστο,
μπορώ να καταγράψω τις ερωτήσεις μου
και να μου απαντήσεις με τον ίδιο τρόπο.
Θα εκτιμηθεί με την δέουσα σοβαρότητα.
- Κατάλαβα. - Ήμουν εδώ,
μόνος, χωρίς την οικογένεια.
Ευτυχισμένος που εσύ και τα παιδιά περνούσατε καλά.
Σου είχα γράψει να είσαι δυνατή,
να ξεκουράζεσαι, να φροντίζεις τον εαυτό σου.
Ότι θα ανταμώσουμε πάλι σύντομα, ότι είμαστε στα χέρια του Θεού.
Πες μου, τί θέλεις να μάθεις;
Ήσουν γυμνή μαζί του;
Με άκουσες.
Ναι, αλλά νομίζω ότι ονειρεύομαι.
Ήσουν γυμνή; Και οι δύο σας γυμνοί;
Ναι, ήμασταν!
Ενδιαφέρον. Μαζί μου...
...ξεγυμνώνεσαι απρόθυμα.
Έτσι είναι.
Πόσες φορές πλάγιασες μαζί του;
Δεν ξέρω.
Σίγουρα ξέρεις και ντρέπεσαι να το πεις.
Περίπου 15, ίσως 20 φορές.
Και πόσες φορές ήρθες από το κρεββάτι του
κατευθείαν σε μένα;
Δεν ξέρω. Αυτό το απέφευγα.
Επειδή όμως μαζί σου δεν κρατούσε πολύ,
υπέκυπτα χωρίς να το κάνω θέμα.
Και αυτό το λες αγάπη;
Ναι, αυτό είναι αγάπη!
Από πότε ζεις σ' αυτό το όνειδος;
Αν εννοείς
την ερωτική μου σχέση με τον Τόμας,
λίγο περισσότερο από χρόνο.
Πέρσι το καλοκαίρι, ήρθαν στο Βάρομς ο Τόμας και η Γιέρτρουντ.
Θα ερχόσουν και συ αργότερα, εγώ ήμουν εκεί με τα παιδιά.
Ήρθαν και γιορτάσαμε μαζί τη νύχτα του Αγίου Ιωάννη.
Πηγαίναμε περιπάτους στο δάσος.
Μια μέρα,
η Γιέρτρουντ κρυολόγησε και έμεινε στο σπίτι.
Πήγαμε με τον Τόμας στο Γιούπσερν.
Εκεί υπάρχει μια φάρμα.
Του ζήτησα να κάνουμε έρωτα.
Εγώ το ζήτησα!
- Δεν ντρέπεσαι καθόλου; - Όχι.
Γιατί;
Μετά τα προβλήματα της τελευταίας μου γέννας,
έπαψα πια και να φοβάμαι.
Γιατί έλεγες σε μένα να προσέχω;
Μου έλεγες να προσέχω. Γιατί μου έλεγες ψέμματα;
Το έκανα,
επειδή μου ήταν αφόρητο να έχω το σπέρμα σου μέσα μου.
- Αλλά όχι το δικό του; - Όχι.
Όχι το δικό του.
Τώρα καταλαβαίνω.
Τώρα καταλαβαίνω
γιατί ήσουν τόσο αμελής στις υποχρεώσεις σου.
Τα σπασμένα γυαλιά,
τα βρώμικα τραπεζομάντηλα...
Κάθε άλλο.
Η ένοχη συνείδησή μου με έκανε να δουλεύω πιο σκληρά,
για σένα και τα παιδιά.
Έκανα το καλύτερο δυνατό.
Μπορείς να με κατηγορήσεις για ό,τι άλλο,
αλλά όχι να μου λες ότι παραμελούσα το σπίτι μου,
ή τα καθήκοντά μου στην ενορία,
- ...ή ότι δεν σου έδειχνα στοργή. - Είχες όμως ένοχη συνείδηση.
Ναι.
Είναι αλήθεια.
Επειδή αγαπούσα τα παιδιά
και σένα.
Ήθελα να βάλω τα πράγματα σε μία τάξη το συντομότερο.
Τί συζητούσατε μαζί;
Δεν σε καταλαβαίνω.
Για τί μιλούσατε, ή μήπως πηδιόσασταν μόνο;
Μην μου μιλάς έτσι! Με υποβιβάζεις!
Τότε, απάντησέ μου!
Δεν ξέρω! Αναρωτιόταν αν θα μας τιμωρούσε ο Θεός!
Και;
Σκεφτόμουν ότι θα ζήσω τη χαρά της αγάπης,
έστω και μία φορά στη ζωή μου.
Παρακαλούσα τον Θεό να τιμωρήσει εμένα, όχι τον Τόμας.
- Υποκύψατε αμοιβαία. - Τί εννοείς;
Αντικαταστήσατε την πίστη με τον ερωτισμό!
Θα ξεράσω!
Πιες αυτό.
Θα σου κάνει καλό.
Θέλεις...
...πάλι να κάνεις εμετό;
Θα μείνω κοντά σου.
Έλα να ξαπλώσεις στον καναπέ.
Δεν θα μιλάμε.
Ας μην τα κάνουμε χειρότερα.
Θα είσαι άνετα με την κουβέρτα και το μαξιλάρι.
Θα κάτσω εδώ ήσυχα.
Νομίζω πως άρχισε να βρέχει.
Θα κλείσω την μπαλκονόπορτα.
Εντάξει.
ΤΡΙΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
Έξι μήνες μετά την πρώτη συνάντηση της Άννας με τον Τόμας.
Δύο μήνες πριν την ομολογία.
Παρακαλώ, θα μπορούσατε...
Καλημέρα. Αυτές οι αποσκευές θα φορτωθούν στο πλοίο.
Μήπως πρέπει να χαιρετηθούμε;
Ναι, καλημέρα, κ. Μπέργκμαν.
Καλημέρα.
Ευγενικό που ήρθες να με πάρεις.
Θα σε περίμενα στο πλοίο.
Σε περίμενα πολλή ώρα.
Ίσως νόμισες πως δεν θα έρθω.
Νομίζω πως φοβάμαι.
- Είναι περιπετειώδες. - Φοβάσαι ακόμα;
Εσύ όχι;
Ναι.
Λιγάκι.
Πάμε, λοιπόν;
Ευχαριστώ πολύ.
"Το Μόλντε βρίσκεται σε όμορφη τοποθεσία,''
''με υπέροχη θέα στο φιόρδ και τους χιονισμένους''
''λόφους του Ρόμσνταλ.''
- Ο κεντρικός δρόμος. - Σαν της ενορίας μας.
Ας συζητήσουμε τις λεπτομέρειες.
- Ακούγεται τρομακτικό. - Αλλά αναγκαίο.
Φαντάζομαι ότι είναι.
Επιτέλους θα βρεθούμε μόνοι μας για λίγες μέρες.
Μου φαίνεται απίστευτο.
Θα μείνουμε στο σπίτι της θείας της Μάρτα, έξω από το χωριό.
Της έχεις εμπιστοσύνη;
Είναι η μόνη που ξέρει. Δεν μπορούσαμε να το αποφύγουμε.
Γίναμε στενές φίλες όσο σπουδάζαμε μαζί νοσηλευτική.
Είναι εθελόντρια νοσοκόμα και δουλεύει στην Κίνα.
Ήρθε να δει τη θεία της που ζει στο Μόλντε,
αλλά τώρα λείπει στα ιαματικά λουτρά στην Μπαβιέρα.
Η Μάρτα είναι σε ένα συνέδριο στο Έιτσβοργκ.
Θα είμαστε μόνοι στο σπίτι.
Το καράβι κάνει μία στάση στο Έιτσβοργκ πριν από το Μόλντε.
Η Μάρτα θα έρθει για να μας δώσει τα κλειδιά.
Θα έρθει η φίλη σου εδώ;
Στο καράβι;
Μην αναστατώνεσαι, Τόμας.
Έπρεπε να μου το πεις.
Είπες πως θα σχεδιάζαμε το ταξίδι σύμφωνα με τις επιθυμίες μου
και άφησες τις λεπτομέρειες σε μένα.
Ναι, αλλά αυτό με τη φίλη σου...
Μην σε απασχολεί η Μάρτα.
Είναι η καλύτερη φίλη.
Δεν καλοδέχτηκε τη σχέση μας.
Είπε πως μπαίνουμε σε μπελάδες.
Αλλά όταν πρέπει, είναι αφοσιωμένη.
Δεν φοβάσαι, Άννα;
Τόση οργάνωση...
Όταν το σκέφτομαι, ναι. Γι' αυτό παύω να σκέφτομαι και ενεργώ.
Το μόνο που με φοβίζει...
Το μόνο που φοβάμαι είναι
μήπως φορτώνουμε πολύ την αγάπη μας.
Τί εννοείς;
Ίσως η αγάπη μας δεν αντέξει όλο αυτό το βάρος.
- Ελπίζω πως θα τα καταφέρουμε. - Λες;
Έχεις τόσο όμορφα χέρια.
Αλλά τρως τα νύχια σου.
Στις αρχές, όταν δεν με έβλεπες,
παρατηρούσα τα χέρια σου
και σκεφτόμουν ότι αυτά τα χέρια...
Ναι;
Τίποτα.
Πρέπει να συζητήσουμε κάτι πρακτικό ακόμα.
Είναι η βέρα του παππού μου από την πλευρά της μητέρας μου.
Μου την έδωσε πριν πεθάνει.
Μπορείς να τη φορέσεις.
Θα προκαλέσεις σχόλια αν δεν φοράς βέρα.
Μα, Άννα...
- Υποσχέθηκες να παίξεις στην εκκλησία. - Ναι, έχεις δίκιο.
- Ακόμα κι έτσι όμως... - Η βέρα είναι για προληπτικούς λόγους.
- Τίποτε άλλο, Τόμας. - Έχεις προβλέψει τα πάντα.
Τί λυπημένο πρόσωπο...
Όχι, όχι. Μα η βέρα...
Δεν ξέρω.
Δείξε εξυπνάδα, Τόμας.
Είναι πρακτικό το θέμα.
Και λίγο αστείο.
Τί θα σκεφτόταν ο παππούς μου στον τάφο του;
Φόρεσέ την, Τόμας.
Θα είμαστε αόρατοι αυτές τις δύο μέρες.
Κανείς δεν θα μας δει, ούτε θα μας ακούσει.
Είναι σαν όνειρο.
Ας ελπίσουμε ότι δεν θα γίνει εφιάλτης.
Χαμογέλα λιγάκι, Τόμας.
Κλαις;
Δεν κλαίω σχεδόν ποτέ. Σταμάτησα εδώ και καιρό.
Είμαι και γω αναστατωμένος.
Κάποιες φορές σκέφτομαι: "Ο καλός μου ο Τόμας...''
''Τα συναισθήματα τον αναστατώνουν.''
''Τα δικά μου και τα δικά του."
Κάτι διαφορετικό σίγουρα θα επιθυμούσαμε.
Κάτι όμορφο και γαλήνιο,
απαλλαγμένο από ψέμματα.
Ναι, ένα δώρο θεϊκό.
Όχι αυτό.
Δεν θα βάλω τα κλάματα. Δεν είμαι λυπημένη.
Μην με παρηγορείς.
Ναι, παρηγόρησέ με.
Είμαι απαρηγόρητη.
Μάρτα!
Η μία και μοναδική.
Καλημέρα, Άννα.
Καλημέρα, κ. Έγκερμαν.
Άννα, καλή μου!
Σε πείσμα όλων λάμπεις από ευτυχία.
Και τα μάγουλά σου πήραν χρώμα.
Θα πιεις κάτι; Ένα τσάι...
και σάντουϊτς.
Όχι, ευχαριστώ.
Αλλά,
αν δεν σας πειράζει, θέλω να μιλήσουμε με την Άννα.
Θα πάμε κάπου οι δυο μας και σεις ίσως θελήσετε
να μείνετε εδώ ξεφυλλίζοντας κάποιο βιβλίο.
Κάποιο από αυτά που παίρνω μαζί στα ταξίδια μου.
Ορίστε.
Σίγουρα δεν το έχετε διαβάσει.
"Έργα Αγάπης", του Σέρεν Κίρκεγκωρ, γραμμένο το 1847,
Μεταφράστηκε και εκδόθηκε πρόσφατα, με σχόλια
του Τόρστεν Μπουλίν.
Θα κάνω όπως λέει η φίλη σου.
Ορίστε τα κλειδιά.
Αυτό είναι της πλαϊνής εισόδου του σπιτιού
κι αυτό της κύριας εισόδου.
Αν χρησιμοποιείτε την κύρια είσοδο,
οι γείτονες δεν θα υποψιαστούν.
Είναι πολύ συγκρατημένοι και δεν πρόκειται να σας ενοχλήσουν.
Ελπίζω να μην μετανοιώσεις γι' αυτήν την περιπέτεια.
Θα προσευχηθώ για σας απόψε,
να πάνε όλα καλά.
Ίσως σκέφτεσαι πως το ταξίδι αυτό είναι ένα καπρίτσιο.
Αυτό το ταξίδι...
Δεν ξέρω πώς να το εκφράσω.
Έχει να κάνει με τον θάνατο.
Δεν βρίσκω τις σωστές λέξεις,
άλλά θέλω να πω περίπου το εξής:
Σκέφτομαι
πως είναι οδυνηρό να ανακαλύπτει κανείς τη μοναξιά του.
Δεν εννοώ την απόλυτη μοναξιά,
αλλά αυτήν του ετοιμοθάνατου ή ενός παιδιού.
Ναι, ξέρω, Μάρτα. Δεν είμαστε ποτέ μόνοι,
είμαστε στα χέρια του Θεού.
Όσες φορές και αν προσπάθησα,
ποτέ μου δεν κατάφερα ν' αγγίξω την ευτυχία.
Μόνη.
Είναι ξεκάθαρο.
Μετά ήρθε ο Τόμας στη μοναξιά μου.
Και τώρα πια μπορούμε κι οι δυο να πούμε
ότι δεν είμαστε μόνοι πια.
Τί άλλο να πω;
Θα μπορούσα να σου πω πως είμαι χαρούμενη.
Δεν είμαι. Είμαι λυπημένη.
Μα, τί νόημα έχει να πω
"είμαι λυπημένη", εάν κανείς δεν νοιάζεται;
Για να δούμε.
Δες.
Δες το σπίτι.
Η Άννα σου είναι λίγο μεθυσμένη,
αλλά αυτό δεν συμβαίνει κάθε μέρα.
Γεννήθηκα στον αστερισμό του Λέοντα.
Έχω καρδιά λιονταριού.
Το πήρα από τη μητέρα μου, είναι ατρόμητη.
Το ίδιο και γω.
Με φοβάσαι;
Νομίζω όχι.
Πες την αλήθεια.
- Ναι, πότε-πότε. - Τί σε τρομάζει;
Δεν ξέρω. Ίσως ότι σκεφτόμαστε διαφορετικά.
Δεν σκέφτεσαι με τον ίδιο τρόπο;
Με τρομάζεις όταν...
Παίρνω τον έλεγχο;
Ναι.
Ξέχνα το μέλλον.
Δεν θα ξανακάνουμε σχέδια.
- Μετάνοιωσες για το ταξίδι; - Όχι.
- Ναι, αλλά όχι όπως το εννοείς. - Πώς δηλαδή;
Δεν ξέρω πώς να το εκφράσω.
Τώρα δεν φοβάσαι;
Έλα κοντά μου, καρδιά μου.
Πάμε στο δωμάτιο της κυρίας Μπούρκμαν,
πριν μας εγκαταλείψει το θάρρος.
Ας ξεντυθούμε χωριστά.
Εγώ στο μπάνιο κι εσύ έξω. Καλά;
Και μην ανάψεις τα φώτα.
Αν κάποιος περάσει από έξω θα αναρωτηθεί
τι κάνει η κ. Μπούρκμαν στην ηλικία της!
- Πρέπει να σηκωθώ. - Ναι, βέβαια.
Τραβήξου λιγάκι.
Κοιμάμαι ακόμα.
Φεύγω.
Το πλοίο για το Άνταλσνες φεύγει σε δύο ώρες,
στις 7:00.
Φεύγει
μία ώρα αργότερα τις Κυριακές.
Θα πάω στο λιμάνι με τα πόδια. Δεν είναι μακρυά.
Βρήκα ένα σημείωμα στο καμαρίνι
με τα δρομολόγια, τις αφίξεις και τις αναχωρήσεις.
Τις Κυριακές αναχωρεί στις 7:00.
Μία ώρα αργότερα από ό,τι τις καθημερινές.
Υπάρχει ανταπόκριση με το τραίνο.
Αναχωρεί στις 5:00 το βράδυ.
Είναι αργό τραίνο.
Επιβατικό τραίνο, που σταματά σε κάθε στάση.
Δεν θα είμαι στο Όσλο
πριν από αύριο στη 1:00.
Από εκεί έχω αρκετές επιλογές.
Θα μπορούσα να είμαι στη Στοκχόλμη στις 7:00
και στην Ουψάλα στις 9:00.
Μην φύγεις.
Πρέπει να επιδείξω συνέπεια.
Τί εννοείς;
Ό,τι ακριβώς είπα.
Πρέπει να φανώ συνεπής.
Παραδέχομαι ότι δεν ήμουν.
Από ποιά άποψη δεν ήσουν;
Έπρεπε να παραδεχτώ την ανεπάρκειά μου.
Έπρεπε να επιμείνω ότι αυτό το ταξίδι ήταν λάθος.
Ίσως όχι για σένα, αλλά σίγουρα για μένα.
Ήταν μεγάλη περιπέτεια για μένα.
Το ήξερα από την αρχή, αλλά δεν μπόρεσα να αρνηθώ.
Φέρθηκα με δειλία, δεν μπόρεσα να σου φέρω αντίρρηση.
Ήξερα πως δεν μπορούσα να το διαχειριστώ.
Το ήξερα, κάθε στιγμή.
Σε παρακαλώ, μην νοιώθεις τόσο δυστυχισμένος. Ή έστω...
...ας νοιώσουμε μαζί έτσι.
Είναι ολοφάνερο ότι βάλαμε τους εαυτούς μας
σε μια κατάσταση πολύ μεγάλη και επικίνδυνη για τα μέτρα μας.
Αν όμως είμαστε μαζί, θα το αντιμετωπίσουμε.
Τόσο μικροσκοπικά πόδια!
Είσαι ακόμα εδώ; Νόμισα πως είχες φύγει.
Ναι.
Ευχαριστώ.
Είσαι πολύ καλή, Μάρτα.
Είσαι πολύ καλή.
Ένα είναι βέβαιο.
Τί;
Ξέρω
πως έβλαψα σοβαρά τον Τόμας
πιέζοντάς τον να 'ρθουμε εδώ.
Μπορούσε να αρνηθεί.
Πώς θα μπορούσε; Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη.
Όχι, όχι, όχι.
Έκανε κάποια σχόλια.
Μικρά, αθώα σχόλια.
Είχες ποτέ σου την περίεργη εμπειρία
ότι δεν μπορείς θα θυμηθείς πρόσωπα που βλέπεις κάθε μέρα;
Προσπαθώ να θυμηθώ
το πρόσωπο της μητέρας, ή του Τόμας, ή των παιδιών, και δεν μπορώ.
Κι όταν τους ονειρεύομαι,
ξέρω πως ονειρεύομαι κάποιον πολύ κοντινό μου,
κάποιον που βλέπω κάθε μέρα.
Στο όνειρο το ξέρω αυτό,
αλλά το πρόσωπο...
δεν ταιριάζει ποτέ στο πρόσωπο που ξέρω.
Ξαφνικά, καθώς περπατούσα εδώ γύρω,
Κυριακή απόγευμα ήταν,
ή ίσως Δευτέρα απόγευμα, δεν είμαι σίγουρη...
Ξαφνικά,
καθώς περπατούσα ανάμεσα στα σπίτια,
Είδα το πρόσωπο του Χένρικ.
Ήταν τρομερό,
επειδή δεν ήταν ο Χένρικ όπως είναι σήμερα.
Όχι το πρόσωπό του όπως είναι
όταν εκφράζει αυθεντία, κακία ή όταν κλαίει,
ούτε όπως όταν είναι απαιτητικός ή αγχωμένος.
Ούτε ο Χένρικ
με το τρομακτικό ή αγαθό πρόσωπο.
Δεν ήταν αυτό το πρόσωπο.
Ήταν ένα άλλο.
Μα, αν και ήταν αλλιώτικο,
ήξερα πως ήταν ο Χένρικ.
Και ξέρω
ότι είναι το πιο μοναχικό άτομο στη γη.
Είναι...
ένα γερασμένο παιδί.
Και πρέπει να πάω να τον φροντίσω,
γιατί έχω την ευθύνη του.
Εγώ...
πρέπει να γιατρέψω τις πληγές που δεν επουλώθηκαν ποτέ.
Τις πληγές που έχουν μολυνθεί.
Αυτές που πονάνε πιο πολύ.
Που δεν έγιαναν ποτέ.
Τον βλέπω να με χειραγωγεί
και είμαι φοβισμένη
και εξοργισμένη.
Και όταν πάει να καταπατήσει τη λιγοστή μου ελευθερία,
τον πληγώνω θανάσιμα.
Θα μπορούσα εύκολα να τον σκοτώσω.
Και το όπλο μου...
...είναι ο Τόμας.
Έτσι είναι.
Τόσο απλό, Μάρτα.
Και ο Τόμας;
Ο Τόμας με εγκατέλειψε.
Αλλά εγώ δεν θα τον εγκαταλείψω.
ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
Δέκα χρόνια αργότερα. Μια Κυριακή του Οκτωβρίου.
Αγαπημένη Άννα...
Πόσο όμορφη είσαι, καλή μου Άννα!
Δεν άλλαξες καθόλου.
Καλή μου.
Πέρασε καιρός.
- Πολύς καιρός, ναι; - Ναι.
Περίμενε. Ήταν όταν...
Περίμενε, θα θυμηθώ.
Τελευταία φορά ήταν στης Ελεωνόρας, πριν από δύο...
Όχι, ήταν πριν από τρία χρόνια.
Ναι, ιερουργούσε ο Χένρικ.
Ήταν την τελευταία Κυριακή πριν την έλευση του 1932
και είχατε μαζί σας και τα παιδιά.
Απομακρύνεται κανείς από τους ανθρώπους,
ακόμα κι όταν η απόσταση που τους χωρίζει δεν είναι μεγάλη.
Κυριολεκτώ για την απόσταση. Αλλά...
Πώς να το πω...
Δεν εννοώ συναισθηματικά.
Σε σκέφτομαι συχνά, Άννα.
Κι εγώ, θείε Γιάκομπ.
Είμαι εδώ.
Περνώ τη μέρα μου ανησυχώντας για διάφορα.
Πάντοτε το έκανες αυτό, θείε Γιάκομπ.
Δεν παραπονιέμαι.
Νοιώθω περίφημα μέσα στην αναπηρία μου.
Τα καταφέρνω.
Αλλά αυτό διαρκεί πάρα πολύ.
Τώρα πια όλα τα κάνω απελπιστικά αργά.
Προσαρμόστηκα, αν και ανυπόμονος.
Τώρα πρέπει να μοχθώ κάθε ώρα,
κάθε λεπτό.
Θέλω όμως να σηκώνομαι και να ντύνομαι.
Να κάθομαι στην πολυθρόνα μου όσο πιο γρήγορα μπορώ.
Η καρδιά μου είναι δυνατή, δεν σταματά να χτυπά.
Ένα απόγευμα,
η καρδιά μου άρχισε να χτυπά γρήγορα και μετά σταμάτησε...
Και σκέφτηκα...
Σκέφτηκα: ''Αυτό ήταν, ήρθε το τέλος."
Αλλά όχι.
Τώρα είμαι εθισμένος στη μορφίνη.
Αυτό είναι το μόνο καλό
σ' αυτήν την παρατεταμένη, δυσάρεστη κατάσταση.
Αν σου φαίνομαι ζωηρός και ομιλητικός,
φταίει ότι μόλις πήρα τη δόση μου.
Σαν να 'μαι στον Παράδεισο.
Πρώτα,
πόνος και δοκιμασία.
Έπειτα, κανένας πόνος πια, αλλά ευφορία.
Έτσι μοιράζω
τον χρόνο μου ανάμεσα στο καλό και το κακό.
Η Μαρία μού διαβάζει αρκετές ώρες κάθε μέρα.
Νοιώθω
κατάκοπος και ανίκανος να διαβάσω μόνος μου.
Μου διαβάζει το ''Στέμμα της Βασίλισσας".
Κάποιες φορές οι ώρες δεν περνούν με τίποτα.
Τότε η Μαρία παίζει πιάνο για μένα.
Δεν χρειάζομαι παρέα.
Με εξαντλεί και με ενοχλεί.
Οι φίλοι νομίζουν πως κάποιος θέλει παρέα,
όταν είναι ετοιμοθάνατος. Εγώ όμως όχι.
Έτσι η Μαρία λέει ''όχι'' σε όλους.
Το μόνο πράγμα
που με πειράζει πραγματικά
είναι που δεν μπορώ να φάω.
Υγρά μπορώ να ανεχτώ μόνο, κι αυτό είναι τρομερό.
Όταν σκέφτομαι
πόση ευδαιμονία μου προκαλούσε το καλό φαγητό...
Απολάμβανα το φαΐ και το πιοτό.
Αλλά μάλλον αυτή είναι τώρα η τιμωρία μου.
Η λαιμαργία είναι ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα.
Πώς τα πας εσύ, Άννα;
Τίποτε το εξαιρετικό. Τα συνηθισμένα, όπως πάντα.
Καλό είναι αυτό.
Θα ήταν αχαριστία να γκρινιάζω. Τα παιδιά είναι καλά.
Η μητέρα μου έπαθε πνευμονία, αλλά θα γίνει καλά.
Ο Χένρικ αγχώνεται με την υποψηφιότητά του.
Αλλά αυτό το ξέρεις ήδη...
Ναι, ναι. Δεν σου ζήτησα όμως να μου κάνεις εκτενή αναφορά.
Θέλω να μάθω πώς πάνε τα πράγματα για σένα,
πώς είναι ο Χένρικ, τί κάνατε τελικά.
Έχουν περάσει δέκα χρόνια από την τελευταία σοβαρή μας κουβέντα.
Ήρθε η ώρα να μου πεις.
Κάπου διάβασα ότι ο φίλος σου παντρεύτηκε
και άκουσα ότι ζει έξω από την Ουψάλα.
Το άκουσα κι εγώ.
Γιατί συννέφιασε το πρόσωπό σου;
Δεν μου αξίζει
να μάθω τί ακριβώς έγινε;
Και βέβαια το αξίζεις, αλλά δεν ξέρω
αν υπάρχει κάτι να σου πω.
Ο λόγος που ζήτησα
από τη Μαρία να σε ψάξει...
...ήταν...
...ότι δεν ήθελα να πεθάνω χωρίς να μάθω πώς είσαι.
Σε αγαπούσα πάντα
σαν να ήσουν δική μου.
Σαν κόρη μου.
Δεν πέρασε ούτε μία μέρα χωρίς να σκεφτώ τη ζωή σου.
Κατά τις ατελείωτες ώρες της αρρώστιας μου,
η συζήτηση
που είχαμε πριν από δέκα χρόνια, επανερχόταν συνεχώς στο μυαλό μου...
Μου τριβέλιζε το μυαλό...
Δεν με άφηνε να ησυχάσω.
Και να 'μαστε τώρα εδώ,
πρόσωπο με πρόσωπο.
Έφτασε η στιγμή.
Θέλω να ξέρω.
Ακολούθησα τη συμβουλή σου, θείε Γιάκομπ.
Βρήκα την ευκαιρία, όταν ο Χένρικ κι εγώ
μείναμε μόνοι στο εξοχικό.
Ήταν δύσκολο.
Πρέπει να σου πω ότι ήταν πολύ δύσκολο.
Ήξερα ότι θα τον πλήγωνα.
Αλλά του τα είπα όλα όπως έγιναν,
δεν έκρυψα τίποτα.
Ούτε τις πιο επώδυνες λεπτομέρειες.
Ο Χένρικ έμεινε στήλη άλατος,
αλλά με άκουσε χωρίς να με διακόψει.
Όταν τελείωσα,
μείναμε σιωπηλοί για λίγο.
Έπειτα ο Χένρικ είπε:
"Δύστυχη Άννα, τί πήγες κι έκανες;"
Και αρχίσαμε τη συζήτηση
και βρήκα το κουράγιο να του πω για μένα
πιο πολλά, απ' όσα στα 12 χρόνια που ζήσαμε μαζί.
Ήταν ένα εκπληκτικό βράδυ, θείε Γιάκομπ.
Σχεδόν μαγευτικό.
Σκεφτόμουν ό,τι μου είχες πει,
να δώσω την ευκαιρία στον Χένρικ να ωριμάσει.
Χωρίς μομφές...
Χωρίς απειλές, χωρίς πικρίες,
καλοπροαίρετα.
Είδες, Άννα;
Είδες;
Ναι, είδα.
Μετά;
Έκανα όπως με συμβούλεψες.
Διέλυσα τη σχέση με τον Τόμας.
Ήταν σκληρό,
αλλά αφού είχα μιλήσει στον Χένρικ,
ήταν αδύνατο να έχω κρυφή ζωή.
Έτσι έκοψα με τον Τόμας.
Έκλαψα πολύ, βέβαια,
αλλά τώρα αποτελεί μία όμορφη ανάμνηση.
Ο Τόμας παντρεύτηκε.
Το έμαθες ήδη.
Δεν βλεπόμαστε πια.
Ο Χένρικ εξακολουθεί να δουλεύει πολύ;
Ο Χένρικ δουλεύει υπερβολικά.
Αυτό έκανε πάντα.
Ήταν μια δύσκολη χρονιά από όλες τις απόψεις.
Πρώτα αρρώστησαν τα παιδιά και μετά εγώ.
Στον Χένρικ δεν έμενε ούτε λεπτό ξεκούρασης.
Και μετά έπαθε νευρικό κλονισμό.
Ξέρεις κάτι όμως, θείε Γιάκομπ; Στο νοσοκομείο,
ήρθαμε ακόμη πιο κοντά.
Νομίζω πως δεν έχω κάτι άλλο να σου πω.
Έκανα δύο χειρουργικές επεμβάσεις και λίγο έλειψε να πεθάνω.
Η μητέρα ανέλαβε την οικογένεια.
Δεν ήταν εύκολο. Η μητέρα και ο Χένρικ ποτέ δεν τα πήγαιναν καλά.
Και ο Χένρικ με την Άννα;
Ο Χένρικ και η Άννα
ζουν μαζί σαν δύο καλοί φίλοι.
Μπορούμε και να τσακωνόμαστε, που δεν το κάναμε παλιά.
Ο Χένρικ άρχισε να καταλαβαίνει πως έχω ανάγκη από λίγη ελευθερία.
Λίγη, έστω.
Το επόμενο καλοκαίρι,
θα πάμε τρεις γυναίκες μόνες στην Ιταλία.
Είναι μεγάλο βήμα.
Για να 'μαι ειλικρινής, ανησυχούσα πολύ.
Και δεν τολμούσα να σε ρωτήσω.
Όσα μου είπες
με ανακούφισαν.
Τώρα μπορώ να πω ό,τι ο Συμεών στον Ναό:
"Νυν απολύεις τον δούλον σου, δέσποτα,''
''κατά το ρήμα σου εν ειρήνη."
Συγχώρεσέ με, Άννα.
Για τον πόνο που σου προκάλεσα.
Θυμάσαι που είχαμε σταματήσει στη γέφυρα του Καθεδρικού
και μετρούσαμε τις επτά γέφυρες της Ουψάλας;
Ναι...
- Και τα αμαρτήματα. - Ναι.
Αλαζονεία , Απληστία, Λαγνεία,
Ζηλοφθονία, Λαιμαργία,
Οκνηρία,
Οργή.
Και πνευματική νωθρότητα.
Ο Θεός να σε ευλογεί.
Μπορείς να περάσεις έξω για λίγο;
- Θα τελειώσουμε σε ένα λεπτό. - Φυσικά.
Καλημέρα.
Ξέρετε,
είμαστε πολλά χρόνια φίλοι.
Μου ζήτησε
να μεταλάβει.
Σήμερα
είναι η επέτειος της χειροτονίας μας.
Πριν από 50 χρόνια.
Μπορείτε να περάσετε τώρα.
Τη νύχτα
που προδόθηκε, ο Χριστός πήρε τον άρτο,
ευχαρίστησε τον Κύριο, και
έδωκε τοις αγίοις αυτού μαθηταίς ειπών: λάβετε, φάγετε·
τούτο εστί το σώμα μου το υπέρ υμών κλώμενον
εις άφεσιν αμαρτιών.
Κατά τον ίδιο τρόπο, πήρε το ποτήρι
και είπε:
Πίετε εξ αυτού πάντες·
τούτο εστί το Αίμα μου
το υπέρ υμών και πολλών εκχυνόμενον
εις άφεσιν αμαρτιών.
Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς...
Λάβετε το Σώμα του Χριστού.
Λάβετε το Αίμα του Χριστού.
Είθε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός,
του οποίου το Σώμα και το Αίμα ελάβετε,
να σας χαρίσει ζωήν αιώνιον.
Αμήν
Μην ξεχάσετε τον ψαλμό.
Τον ψαλμό, ναι.
Ας ψάλλουμε.
Κύριε, κατά την έσχατή μου ώρα, σε ικετεύω
να πάρεις το χέρι μου μέσα στο δικό σου.
Οδήγησέ με μέ το άσβεστο φως σου.
Πήγαινέ με στο βασίλειο της χαράς.
Χρειάζεται αέρα.
Να του σηκώσουμε τα χέρια ψηλά.
Άννα, φώναξε την αδελφή Έλεν.
Ελάτε, σας παρακαλώ! Ο θείος Γιάκομπ δεν είναι καλά.
ΠΕΜΠΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
'Ενα Μαγιάτικο απόγευμα του 1907. Η Άννα είναι 18 ετών.
Στις 10:30, θα συναντηθούμε όλοι
στο καμαράκι.
Στις 10:45,
θα πάμε στον Καθεδρικό.
Θα υπάρχει κρατημένη μία θέση για τον καθένα σας, θα σας δείξω.
Θα πρέπει να φέρετε μαζί σας τα προσευχητάρια σας.
Δεν θα δεχτείτε λουλούδια ή δώρα πριν τη λειτουργία.
Ας ευχαριστήσουμε τον Κύριο.
Θα σας δω στην τελετή, το πρωΐ.
Καλό απόγευμα και καλή σας νύχτα, παιδιά μου.
Καλό απόγευμα.
Μπορείτε να πηγαίνετε.
Μπορώ να σου μιλήσω;
Για ένα λεπτό μόνο.
Φυσικά.
Είναι καινούργιο καπέλο. Το βρίσκω πολύ κομψό.
Σου αρέσουν τα όμορφα πράγματα.
Ο πατέρας σάς καλεί με τη θεία Μαρία για φαγητό, την Κυριακή.
Ευχαριστούμε πολύ.
Θα παίξουμε και μουσική μετά.
Πολύ δελεαστικό.
Θα σου τηλεφωνήσει η μητέρα.
Στην πραγματικότητα δεν ήρθα γι' αυτό...
Ναι, αυτό το υποψιάστηκα.
- Έχω κάποιο πρόβλημα. - Το υπέθεσα.
Φοβάμαι μην σε προσβάλω, θείε Γιάκομπ.
Αμφιβάλλω αν μπορείς να μου πεις κάτι προσβλητικό.
Είναι, ξέρεις...
Πες μου, Άννα...
Δεν μπορώ να πάρω μέρος στην τελετή.
Αν δεν μπορείς να το κάνεις, θα έχεις κάποιον λόγο.
Προσπαθώ να με φανταστώ μπροστά στην Αγία Τράπεζα,
με την όστια και τον οίνο.
Θα είναι απάτη.
Απάτη είναι πολύ δυνατή λέξη.
Κοροϊδία τότε, αν προτιμάς.
Αν πάρω μέρος στην τελετή, θα υποκρίνομαι.
Δεν μπορώ.
Ας κάνουμε έναν περίπατο. Ας χαρούμε μαζί
την άνοιξη.
Να πάρω το πανοφώρι και το καπέλο μου.
Ας καθήσουμε εδώ.
- Τί σκέφτεσαι, θείε Γιάκομπ; - Τί σκέφτομαι;
Δεν χρειάζεται να λέμε
"σ' αγαπώ". Πρέπει να κάνουμε πράξεις αγάπης.
Έτσι θέλω κι εγώ τη ζωή μου.
- Πέταξες το καπέλο σου! - Όχι, μου έπεσε.
Το ...άφησες να πέσει.
Δεν σου άρεσε.
Μην ανησυχείς, θα μου περάσει.
Αγκάλιασέ με, δεν είναι τίποτα. Μην πεις λέξη.
Δεν μπορείς να μου απαγορεύσεις να μιλώ.
Δεν θέλω να μιλήσω.
Θέλω εγώ, όμως.
Τί θέλεις να μου πεις;
Ότι έχουμε επτά γέφυρες, με αυτήν εδώ.
Την γέφυρα Άισλαντ,
τη γέφυρα Βεστγκέτα, τη Νέα γέφυρα,
τη γέφυρα του Καθεδρικού, τη γέφυρα Χάγκαλουντ
και τη γέφυρα Λούθαγκεν.
Επτά γέφυρες.
Επτά, όσα και τα θανάσιμα αμαρτήματα.
Μπορείς να τα αναφέρεις;
Οκνηρία,
Οργή,
Λαιμαργία,
Ζηλοφθονία, Λαγνεία...
Πήγε 9:00 η ώρα.
Ο πατέρας σου θα αναρωτιέται πού είσαι.
Η μητέρα θα είναι πυρ και μανία.
Χωρίζουμε εδώ.
Ευχαριστώ. Καλό βράδυ.
Άννα, αν αύριο δεν θελήσεις να πάρεις μέρος στην τελετή...
Τηλεφώνησέ μου στις 8:00. Θα είμαι στο γραφείο μου.
Θα μου πεις
αν θα έρθεις ή όχι.
Θα τηλεφωνήσω.
Ό,τι δεν αντέχω πιο πολύ είναι η μητέρα και οι καλεσμένοι.
- Και η στολή. - Σοβαρέψου, Άννα.
Σοβαρά μιλάω.
Μου 'ρχεται να βάλω τα κλάματα.
Λοιπόν, πήγαινε στο δωμάτιό σου, κλείσε την πόρτα
και κλάψε με την ψυχή σου.
Όταν ηρεμήσεις,
- θα πάρεις την απόφασή σου. - Τόσο απλά;
Ναι, τόσο απλά.
αρχικός αγγλικός υπότιτλος Sateri
απόδοση στα ελληνικά the grey cat